Baszta, zwana potocznie zamkiem górnym. Nazywana jest również wieżą Łokietka. Znajduje się ona na szczycie wzniesienia. Od zamku dolnego dzieli ją 180 metrów. Wy7sokość baszty sięga nawet 20 metrów. W obwodzie 32, 5 metra. Grubość murów wynosi 4, 2 metra. Wejście do baszty znajduje się na wysokości sześciu metrów nad poziomem gruntu. Historycy nie są zgodni, co do określenia przeznaczenia budynku. Źródła historyczne głoszą, że baszta miała funkcję więzienia, latarni rzecznej, siedziby straży celnej, a nawet skarbca.

Zamek dolny został prawdopodobnie wybudowany na polecenie Kazimierza Dolnego w latach 40-tych XIV wieku. Zbudowany był z wapnia. Początkowo miał kształt owalu. Otoczony był grubymi murami. Na dziedzińcu znajdowały się prawdopodobnie drewniane zabudowania. Zamkiem w XV wieku zarządzał ród Grotów. Dokonali oni rozbudowy obiektu. Dobudowano m.in. trójkondygnacyjne skrzydło mieszkalne, kwadratową wieże od strony Wisły oraz skrzydło mieszkalne, które przylegało do wieży. Wybudowano również fosę. W 1509 roku zamek przejmuje ród Firlejów. Wówczas zamek znowu zostaje przebudowany na styl włoskiego renesansu. Zamek zostaje zajęty i spalony przez wojska szwedzkie w 1655 roku. Następnie zostaje zniszczony przez księcia Rakoczego. Zamek po raz kolejny zostaje zniszczony w 1663 roku, kiedy to Kazimierz Dolny ogrania pożar.

Zamek w Kazimierzu Dolnym planuje odbudować August II Mocny. Ale nie udaje mu się tego dokonać, ze względu na wybuch wojny domowej ze Stanisławem Leszczyńskim. Zamek popada w ruinę. Część murów zamku zostaje wysadzona przez władze austriackie w 1806 roku, ze względu na bezpieczeństwo.

Badania archeologiczne na terenie ruin zamku zostają przeprowadzone w latach 1958-1960. Obiekt zostaje zabezpieczony i udostępniony turystom.

Zamek kazimierski zostaje wpisany do rejestru zabytków.

Zamek pełnił głównie funkcję militarną. Jednak też służył, jako obiekt o funkcji administracyjno-gospodarczej. Zaopatrywał zakon w ryby, miód i mięso z dziczyzny.

Nie obronił się przed oblężeniem powstańców Związku Pruskiego. Wydarzenie to miało miejsce w XV wieku. Ci, co ocaleli, byli topieni w okolicznych jeziorach i bagnach.

Zamek ponownie wrócił w ręce krzyżaków w rok po krwawych wydarzeniach. Zamek i podzamcze, ciągle rozwijające się dały początek powstania przyszłemu miastu. Koniec XV wieku przynosi otrzymanie przez zamek prawa osiedla targowego. To poskutkowało znacznym rozwojem miasteczka. Ryn staje się centrum administracyjno – osiedleńczym w XVI wieku.

Wraz z likwidacją Zakonu, tworzone jest w Rynie Starostwo Prus Książęcych. Sielankę burzy najazd Tatarów w XVII wieku. Mieszkańcy zostają zamordowani a osada zostaje spalona. Ocaleje jedynie zamek. Kolejnym wrogiem mieszkańców Rynu jest epidemia dżumy, która niemal całkowicie powoduje spustoszenie w okolicznych wsiach. Pozostali mieszkańcy chronią się w lasach.

W 1723 roku Ryn otrzymał prawa miejskie. Osadnikom gwarantowane są przywileje w postaci przyznania bezpłatnego placu, pod budowę domu, zezwalano na bezpłatny wyrąb drzew, pokrywano jedną trzecią kosztów budowy.

Obecnie zamek w Rynie jest po remoncie i oferowane są w nim miejsca noclegowe, gdyż funkcjonuje, jako hotel. W Rynie można ponadto zwiedzić wiatrak holenderski, młyn i zabytkowe kamieniczki.

Dzięki pobytom słynnego poety Konstantego Ildefons Gałczyńskiego leśniczówka staje się sławna. W 1980 roku utworzone zostaje tu Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.

Muzeum jest czynne przez cały rok od godziny 9.30 do 17.00, z wyjątkiem poniedziałków i dni poświątecznych. W lipcu i sierpniu, kiedy odbywają się sobotnie o godzinie 18.00 i niedzielne o godzinie 11.00 koncerty, muzeum dla zwiedzających jest nieczynne.

Do muzeum można dojechać od strony Karwicy i Rucianego-Nida (Puszcza Piska) oraz dopłynąć jeziorem Nidzkiego. Do leśniczówki można dostać się również dwoma szlakami turystycznymi – żółtym Karola Małka i niebieskim Gałczyńskiego. Bilety można nabyć w cenie 4 zł (ulgowy) bądź 6 zł (normalny). Dla grup zorganizowanych w tej cenie jest przewodnik.

Adres: Muzeum Konstantyna Ildefonsa Gałczyńskiego w Praniu, 12-215 Karwica; tel./fax (87) 423-19-21.

Co więc należy zobaczyć podczas wycieczki po stolicy Polski? Musimy koniecznie wjechać na ostatnie piętro Pałacu Kultury i Nauki, gdzie z tarasu można podziwiać piękną panoramę miasta. Godna uwagi jest Starówka i Pałac Królewski. Spacer powinien zahaczyć o Traktat Królewski i pozostałości po getcie żydowskim. Jak się zmęczymy odpoczniemy godnie w ustronnych Łazienkach czy Wilanowie.

Warszawa jest stolica Polski i jest też niejako jej sercem, ze względu na swoje centralne położenie. Miasto to jest także stolicą Mazowsza, czyli regionu znanego z bogatych tradycji kulturowych sięgających korzeni ludowych.

Przez miasto przepływa Wisła i to ta rzeka dzieli je na prawo i lewobrzeżne. Prawy brzeg Wisły stanowi centrum handlowe, większość banków ma tutaj swoją siedzibę, znajduje się tutaj także sporo kin, teatrów no i Starówka.

Lewy brzeg Wisły to zabudowania stricte przemysłowe – Praga – zaniedbana niegdyś dzielnica, obecnie staje się miejscem pożądania wśród mieszkańców.

W Warszawie znajdują się 62 szkoły wyższe na czele z Uniwersytetem Warszawskim. Jest to również miejsce godne uwagi ze względu na swój zabytkowy urok.

Stolica jest największym miastem w Polsce, które rozwija się najszybciej w skali kraju. Duże możliwości kształcenia, otwarty i chłonny rynek pracy a także polityka (siedziba rządu i prezydenta) przyciągają rzesze ludzi.

Podobno codziennie do Warszawy przeprowadza się około osiemnastu osób.

Niewątpliwie krokiem naprzód dla tego miasta był przełom w 89’ czyli transformacja systemowa, to wtedy Warszawa stała się najbardziej pożądanym miejscem do rozwoju w kraju.

Obecnie Warszawa szykuje się na Euro 2012. Budowane jest stadion Narodowy oraz unowocześniane są drogi.

Wszystkie miejscowości znajdujące się w tym miejscu wyglądają bardzo dobrze, wręcz doskonale chciałoby się rzec, chyba ominęły je wszystkie zawirowania dziejowe… Niestety to nie prawda. Podczas II wojny światowej praktycznie wszystkie miasta takie jak Przewóz, Żagań, Trzebiel, Brody, Szprotawa czy Żary zostały w całości zniszczone. Na szczęście przetrwały zabudowania w postaci rezydencji zaprojektowanych przez najlepszych architektów. To jedyna spuścizna po materialnej kulturze pogranicza Śląska i Łużyc, Korony Polskiej, Saksonii i Czech.

Na letni wypoczynek w te rejony zachęcają malownicze i piękne jeziorka, kwitnące drzewa w parkach pałacowych w Zaborze i Żaganiu. Warto swoją uwagę i turystyczny nos skierować do Łęknicy i Bad Muskau, gdzie znajduje się cudowny park krajobrazowy.

Ogółem rzecz biorąc krajobraz tego regionu Polski jest przeważnie równinny. Na wzgórza możemy trafić jedynie w okolicach Żar i Zielonej Góry. Cały region jest bardzo sprytnie poprzecinany drogami – tymi większymi jak i mniejszymi, dzięki czemu prosto się po nim poruszać.

Z miast, które znajdują się tuż obok granicy z Niemcami bardzo szybko można się wybrać na wycieczkę właśnie do Niemiec.

Co warto zobaczyć na pograniczu Dolnego Śląska i Łużyc? To proste. Trzeba się wybrać na zwiedzanie pałacu w Żaganiu. Podziwiać w kościołach obrazy mistrzów śląskich. Trzeba udać się na spacer po Mużakowskim Parku Krajobrazowym. W Zielonej Górze zwiedzić Muzeum Ziemi Lubuskiej, gdzie znajduje się dział winiarski. W Ochli jest piękny skansen.

Noclegi tutaj to nie problem. Tak samo gastronomia, która zachwyci nas lokalnymi specjałami. W każdej miejscowości można swobodnie pytać o wolne pokoje. Gościnność mieszkańców nie zna granic i podziałów.

Turyści odwiedzający Kraków nie mogą ominąć zabytkowego Starego Miasta oraz dzielnicę Kazimierz. Miejsca te zostały wpisane na pierwszą listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Największymi atrakcjami Krakowa są: Wawel i Kościół Mariacki.

W Krakowie odbywają się liczne imprezy i festiwale. Dla studentów ważne są Juwenalia trwające od kilku do kilkunastu dni. Najważniejszym punktem święta studentów jest wręczenie żakom klucza do bram miasta. Juwenaliom towarzyszą koncerty. Drugim wydarzeniem kulturalnym, z którego słynie Kraków to Festiwal Nauki. Jego celem jest prezentowanie działalności naukowej i dydaktycznej szkół. Studenckie Nagrody Dziennikarskie, czyli MediaTory to kolejna impreza odbywająca się w Krakowie, na której studenci dziennikarstwa z ośmiu uniwersytetów z całej Polski przyznają nagrody wyróżnionym dziennikarzom.

Kraków ma rozwiniętą bazę noclegową. Począwszy od najbardziej ekskluzywnych hoteli, hosteli, apartamentów po pensjonaty, wille, domy wycieczkowe, schroniska dla młodzieży i kwatery prywatne.

Często Kraków bywa miejscem przelotowym w drodze do Zakopanego czy na Słowację. Niemniej jednak warto choć na jeden dzień zatrzymać się w Krakowie. Zobaczyć smoka ziejącego ogniem na Wawelu, pospacerować po Starym Rynku i skosztować kuchnię żydowską w dzielnicy Kazimierz.

Kolejnym punktem zwiedzania jest pomnik Adama Mickiewicza, który króluje nad rynkiem pomiędzy Kościołem Mariackim a Sukiennicami. Powstał on w 1898 roku. U stóp romantycznego wieszcza znajdują się postaci charakteryzujące poezję, męstwo, ojczyznę i naukę. Oprócz pomnika, nad Rynkiem, góruje również Wieża Ratuszowa o wysokości 70 metrów i odchyleniu pół metra od pionu. Zbudowana jest z cegieł. Ozdobiona została barokowym hełmem. Wewnątrz znajduje się Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Podziemia kryją nie jak dawniej sale tortur i więzienie, a kawiarnie.

Charakterystyczny punktem, mieszczącym się w środku Rynku Głównego jest renesansowy pasaż handlowy – Sukiennice. Wewnątrz znajdują się stoiska z wyrobami z bursztynów, biżuterią, pamiątkami, lampami ze szkła witrażowego oraz artystycznymi rękodziełami. Na ścianach pasażu znajdują się herby polskich miast. Pierwsze piętro gromadzi eksponaty Galerii Muzeum Narodowego.

Ponadto na rynku znajdują się: płyta upamiętniająca wejście Polski do Unii Europejskiej, płyta upamiętniająca Insurekcję Kościuszkowską, płyta upamiętniająca Hołd Pruski, rzeźba Igora Mitoraja.

Z Rynkiem Głównym wiąże się wiele legend, a wśród nich o Twardowskim. Według której Twardowski w XVI wieku Twardowski zamieszkiwał Kraków. Zaprzedał on duszę diabłu w zamian za wiedzę i znajomość magii. W Krakowie niedaleko Wisły blisko Pychowic znajdują się skałki zwane Skałkami Twardowskiego.

Wszystkie zabytki architektury rozmieszczone na szlaku mają ścisły związek z początkami naszego państwa i okresem piastowskim. W trakcie wycieczki po Gnieźnie i Kruszwicy pochłaniamy liczne legendy o św. Wojciechu oraz królu Popielu. Stara osada Biskupin pozwala nam przenieść się do czasów sięgających pięćset lat p.n.e.  W tym legendarnym miejscu na turystów czeka wycieczka wąskotorową kolejką między jeziorami i kąpieliskami.

Cały region Szlaku Piastowskiego jest ogólnodostępny dzięki gęstej sieci drobnych dróg. Niedaleko znajduje się również autostrada A2. Obszar jest doskonale przystosowany turystycznie. Podróżowanie ułatwiają liczne parkingi, puby, bary i restauracje. Baza noclegowa jest mocno rozwinięta. Znajduje się tutaj sporo hoteli, gospodarstw agroturystycznych oraz moteli.

Przebywając na weekend w okolicach Gniezna trzeba zwiedzić praktycznie wszystko co tylko jest możliwe. Należy udać się na zwiedzanie katedrę w Gnieźnie, odwiedzić Ostrów Lednicki. Udać się na spacer między starymi chatami w Wielkopolskim Parku Etnograficznym oraz poszukać własnych korzeni w osadzie kultury łużyckiej w Biskupinie. Co roku odbywają się tutaj festyny archeologiczne.

Uwagę turystów przyciągają również piękne kościoły w Strzelnie oraz przede wszystkim znana z legend o królu Popielu, Mysia Wieża w Kruszwicy.

Samo Gniezno oferuje do zwiedzania i oglądania swoje bogate zbiory w Muzeum Początków Państwa Polskiego oraz zaprasza na Wzgórze Lecha, gdzie niegdyś znajdowała się pierwsza osada.

Z Pucka można bez problemu dostać się na Hel. Samo miasto najlepiej zwiedzać pieszo gdyż jest niewielkie. Żeglarze jednak polecają aby traktować je bardziej jako baza wypadowa w morze. W Pucku warto udać się na rynek, żeby podziwiać zabytkowe kamienice zbudowane w XIX i XX wieku o ozdobnych szczytach. Bardzo ciekawym zabytkiem architektury Pucka jest wiktoriański ratusz ozdobiony fryzem i kartuszem herbowym. W okolicach rynku można również obejrzeć pozostałości średniowiecznych budowli.

Nad miastem góruje gotycka świątynie budowana w kilku etapach między XIII a XV wiekiem. Kościół śś. Piotra i Pawła najlepiej prezentuje się oglądany z morza.

Puck to także bardzo interesujące Muzeum Ziemi Puckiej, którego siedzibą jest kamieniczka znajdująca się na rynku. W jej wnętrzu podziwiać możemy zbiory dotyczące historii miasta. Kościół śś. Piotra i Pawła oraz Muzeum Ziemi Puckiej otwarte są dla turystów, urlopowiczów oraz ludzi spędzających tutaj wakacje.

Puck to także wypoczynek nad samym Morzem Bałtyckim, a więc opalanie się na piaszczystych plażach i kąpanie w ciepłej wodzie o głębokości maksymalnej 6 metrów. Nad Zatoką Pucką znajduje się mały port rybacki a także przystań żeglarska z drewnianym molo. Obok przystani stoją drewniane budowle z tarasami widokowymi, z których można obserwować codziennie zachód słońca.

W zimę Zatoka Pucka zmienia się w lodowisko. Można bezpiecznie ślizgać się wzdłuż wybrzeża aż do samego Helu. Puck stanowi sporą bazę hotelową i noclegową różnego rodzaju. Są tutaj liczne puby, kawiarnie i restauracje.