W Kazimierzu Dolnym nad Wisłą znajduje się zespół fortyfikacji obronnych pochodzących z XII i XIV wieku. Składa się na niego: zamek górny, czyli baszta i zamek dolny.
Baszta, zwana potocznie zamkiem górnym. Nazywana jest również wieżą Łokietka. Znajduje się ona na szczycie wzniesienia. Od zamku dolnego dzieli ją 180 metrów. Wy7sokość baszty sięga nawet 20 metrów. W obwodzie 32, 5 metra. Grubość murów wynosi 4, 2 metra. Wejście do baszty znajduje się na wysokości sześciu metrów nad poziomem gruntu. Historycy nie są zgodni, co do określenia przeznaczenia budynku. Źródła historyczne głoszą, że baszta miała funkcję więzienia, latarni rzecznej, siedziby straży celnej, a nawet skarbca.
Zamek dolny został prawdopodobnie wybudowany na polecenie Kazimierza Dolnego w latach 40-tych XIV wieku. Zbudowany był z wapnia. Początkowo miał kształt owalu. Otoczony był grubymi murami. Na dziedzińcu znajdowały się prawdopodobnie drewniane zabudowania. Zamkiem w XV wieku zarządzał ród Grotów. Dokonali oni rozbudowy obiektu. Dobudowano m.in. trójkondygnacyjne skrzydło mieszkalne, kwadratową wieże od strony Wisły oraz skrzydło mieszkalne, które przylegało do wieży. Wybudowano również fosę. W 1509 roku zamek przejmuje ród Firlejów. Wówczas zamek znowu zostaje przebudowany na styl włoskiego renesansu. Zamek zostaje zajęty i spalony przez wojska szwedzkie w 1655 roku. Następnie zostaje zniszczony przez księcia Rakoczego. Zamek po raz kolejny zostaje zniszczony w 1663 roku, kiedy to Kazimierz Dolny ogrania pożar.
Zamek w Kazimierzu Dolnym planuje odbudować August II Mocny. Ale nie udaje mu się tego dokonać, ze względu na wybuch wojny domowej ze Stanisławem Leszczyńskim. Zamek popada w ruinę. Część murów zamku zostaje wysadzona przez władze austriackie w 1806 roku, ze względu na bezpieczeństwo.
Badania archeologiczne na terenie ruin zamku zostają przeprowadzone w latach 1958-1960. Obiekt zostaje zabezpieczony i udostępniony turystom.
Zamek kazimierski zostaje wpisany do rejestru zabytków.